Ouderwetse spurt het kantoor uit: Rode wouw, nu boven het pand!

Zal het zijn, rond tien over elf, als ik zo de tijden bij de foto's bekijk. Ik sta net met een collega in onze bieb te bespreken en -kijken hoe we een binnenkort over te nemen deel van de NOU-bibliotheek zullen wegzetten, als collega Menno Hornman in de gang voorbij komt spurten:'Rode wouw! Over het pand'. Stik! Met een 'sorry Jeroen, we gaan zo verder' zet ik een spurt naar m'n tafel, grijp de kijker en ren achter Menno aan.

Buiten vliegt de roofvogel volgens Menno 'achter dat gebouw'. Er komt niets tevoorschijn. Hij zal toch niet naar het zuiden zijn afgezakt? Dan wordt de wouw ineens opgepikt door Menno ten oosten van de flat, al flappend richting noord. Meer collega's staan ondertussen bij ons buiten. Al cirkelend vliegt de vogel richting noordoost, om dan te kantelen en z'n weg richting ons vervolgt. Ik spurt weer naar binnen: waarom om m'n camera te vatten (waarom heb ik die ook niet gelijk meegenomen) en vlieg weer naar buiten. Rustig vliegt de Rode wouw over Natuurplaza. menno, die verderop in de straat is gaan staan komt aangewandeld en deelt doodleuk mee dat bóven de wouw óók nog een Visdief strak naar noord vloog. Hij kreeg 'm toevallig in beeld bij de wouw. Dat zal voorlopig een van de beste werkpleksoorten blijven, mooi gemist! We lopen weer naar binnen, waar een aantal Natuurplazacollega's nog een glimp van de vogel door het raam bij mijn werkplek (nu daadwerkelijk dus een nieuwe werkpleksoort) kunnen opvangen als deze fraaie jongen langzaam laag boven de stad uit beeld verdwijnt.

'Sorry Jeroen. Waar waren we..'

Have a break, have a black kite!

Rond het vroege middaguur staat voor de deur van Natuurplaza een groepje waaronder ik, wachtend op 'nog wandelaars?', om een keuvelrondje door Park Brakkenstein te maken. Nou ja, keuvelrondje, een stevige tred wordt ingezet richting de botanische tuin in het park. Op een kunstmatig rotspartijtje met watervalletje -die Waterspreeuw komt wel een keer- schurkt een pad met z'n kont zich achteruit de blubberige bodem van een poeltje in. Een Groene specht roept in de verte, Grote bonte roffelen zich het schompes tegen een boom. Een kleine poging wordt ingezet om een zingende Glanskop in beeld te krijgen voor een fotootje. Na een tijd vind ik 'm, onbereikbaar hoog in de boom. Bijna aan het eind, of zo je wil lezen, het begin van het park schiet een Eekhoorn op een hek en vlot daarna gaat de tocht kwiek de boom in. De rits van de fototas was nog niet eens half open...Onder een groep taxussen zie ik in het donker meer bruine pluimstaarten dartelen. Nog drie Eekhoorns spelen tikkertje in het halfduister. Dan weer rustig, dan als een dolle rondsperend. Gehurkt maak ik foto's, afgewisseld met een genietende blik op zoveel speelsheid. En net als ik dé plaat wil maken, eentje zit fraai dichtbij onder op een stam, schiet een gewassen en met krulspelden behandelde hond het bos in. 'Kijk, dat bedoel ik nou. Dat die poedels tóch nog iets van een jachtinstinct in zich hebben, dat verliezen ze nooit echt helemaal hoor', kwekt er een tegen de ander achter me. Even krijg ik de neiging om te vragen of ze die oversized ruwe schuurspons bij zich willen houden. Maar bedenk dan dat het een openbaar park is en loop door. En dat blijkt voorbestemd.

Net op het moment dat ik door de schuifdeur naar binnen wandel, een passerende Slechtvalk zojuist in de pocket, komt collega Joost van Bruggen zowat horizontaal naar buiten gevlogen: 'Bruine kiek, moet zo overkomen'. Dat zou een nieuwe jaarsoort en Natuurplaza-soort zijn, vanzelfsprekend speur ik dus mee. Nog een aantal gearriveerde wandelaars kijken mee. Niets. Dan ineens roept Joost 'DAAR!'. De recht afgesneden staart lijkt inderdaad op een Bruine kiekendief te wijzen. Alleen het profiel is wat typisch. Niet echt helemaal kiekendief. Als de staart gesloten wordt, is een kleine inkeping, ofwel vorkje in de staart zichtbaar. Zwarte wouw? Zwarte WOUW! Eerst met de kijker en daarna probeer ik snel een foto te maken, hoewel de wouw iets te hoog zit voor m'n camerabereik. Als een golf gaat het nieuws door Natuurplaza, collega's komen naar buiten gehold. Half achter een boom, in de verte, is de vogel bezig richting zuidwesten uit beeld te verdwijnen. Om dan te gaan cirkelen en een koerswijziging naar noordoost in te zetten, waardoor mensen gelukkig alsnog een betere blik wordt gegund. De duimen gaan omhoog. Nadat iedereen, zwaar tevreden, naar binnen is gedrenteld blijf ik met Joost nog even kijken. Ik ontdek hoog een nieuwe roofvogel. Een blik met de kijker leert dat dit wél een Bruine kiekendief is! Een paar andere mensen kunnen we 'm nog net aanwijzen als tie rap in de grauwe lucht doorzwiept naar noord. Een Zwarte roodstaart krast z'n liedje omhoog.

Het kon wel eens leuk worden wat vogeltrek over Natuurplaza betreft, ben benieuwd wat ons nog te wachten staat!

Mijn eerste ervaringen in een nieuw woon-werkverkeer

Poe, tis wel even wat anders hoor, de nieuwe werkplek! Het voelt nog wat 'unheimlich', wat voornamelijk wordt veroorzaakt doordat ik nu weer alles mag uitpakken in een vierkant 'aquarium' met een systeemplafond als afdekplaat. Het is behoorlijk wennen aan een omgeving welke eerst 'cosy' oud is, naar een omgeving waar alles vierkant is. Nog steeds ben ik verbaasd als ineens de luxaflex dicht zijn. Wie heeft er aan de knoppen gezeten? Blijkt dat ie reageert op de zon zelf. Dus ik knikker dat ding elke keer weer omhoog. Ruimere werkplek, heerlijk. Maar dan wel met enig blik op de buitenwereld graag. Het kontakt met de collega's is ook aardig veranderd. Wist ik op de Wylerberg vrij goed wie er allemaal aanwezig waren, nu sta ik er soms versteld van dat er blijkbaar collega's aanwezig zijn, die ik pas in de voormiddag voor het eerst tegenkom. De lijntjes naar medeorganisaties waarmee we in Natuurplaza zitten zijn duidelijk korter, die naar de collega's zelf beduidend langer. We zijn een 'treffen-bij-het-koffieautomaat'-kantoor geworden. En anders 'bellen we wel'.

Al met al zijn er zeker ook voordelen: iedereen heeft nu een vaste én ruime werkplek. En dat was ook echt nodig. Als alle verbouw- en verhuismeuk straks is opgeruimd zal er zeker iets leuks tevoorschijn komen. Een goed nest wordt immers ook niet in een dag gebouwd! Ook de préwerkdag en pauzes zijn voor mij veranderd. Begon m'n dag eerst met een uitgebreide fietstocht naar de Wylerberg, nu fiets ik eerst door de Ooijpolder of ga ik naar de trektelpost op het Maldens Vlak. Of weet ik veel waar nog meer heen binnen een anderhalve uur rondgang. Lang leve het vroeger licht worden! Semi-voordeel van de nieuwe lokatie is ook dat ik, voordat ik op snelheid op de fiets ben al weer moet afremmen: het ligt om de hoek van waar ik woon.

De wijziging van lokatie brengt, zoals geschreven, ook in m'n opstart van de dag veranderingen mee. Waren eerst mijn plannen vooral georiënteerd tussen huis en Wylerberg, nu is de mogelijkhedencirkel ruimer. Op 2 maart besloot ik na lange tijd weer eens op de trektelpost op het zweefvliegveld te gaan zitten. En dat veroorzaakte toch weer jeuk. De aankomst op de post is toch altijd apart. De laatste honderd meter leg ik toch vaak af met een schuine blik omhoog, om te zien of er 'gevlogen' wordt. Hoewel een schitterende ochtend vloog er nu eigenlijk geen bal. Losse flodders in de zin van twee Kruisbekken, al semi-zingend overvliegend, de inmiddels vaste klanten, een lokaal paartje Nijlganzen, laag overvliegend en natuurlijk in deze tijd de overheerlijke zang van de Boomleeuwerik boven me.

Gedurende de stille, fijne ochtend noteerde ik verder nog mijn eerste Kneu voor Gelderland dit jaar, een rondhangende Witte kwikstaart, groepen Kolganzen, zingende Zwarte Mezen, de lokale Grote Lijsters, één Keep en Graspieper en een Groene specht en Veldleeuwerik ter plaatse. Als ik tussendoor richting Mulderskop sneak om te kijken of daar misschien de Klapekster zit die gisteren op Maldens Vlak zat, pik ik nog net vijftien Kleine zwanen over de trektelpost op. Mulderskop is leeg, waarna ik weer naar het vliegveld terugkeer. Om half tien begint het werk te roepen en taai ik af. In tien minuten ben ik er. Dit ga ik dus vaker doen! In de werkpauze brengen Joost van Bruggen en ik een bezoek aan de Europese kanaries aan de Archipelstraat. Als er door Jeroen Veeken in de middag een Klapekster en Raaf op het Maldens Vlak worden gemeld fiets ik na het werk weer die kant op. Na een tijd posten op Mulderskop zie ik een Raaf aan de zuidkant van Mulderskop laag richting westen vliegen. Op het Maldens Vlak zit de Klapekster bij de windvaan, verstopt achter enkele hoge bomen in een overhoekje van hei. Prachtig in de avondzon, af en toe passeren dreigende donkere regenwolken. Een zeer rustgevend tafereel na een werkdag.

3 maart wordt gekenmerkt door een dichte mist in de vroege ochtend. In plaats van Maldens Vlak gaat de route naar m'n werk dan ook via de Ooijpolder. Bij het HD-gemaal sla ik de weg langs het Meertje in, kijken of de Roerdomp misschien ergens langs de kant staat. Al wat er staat is collega Harvey van Diek, ook helemaal uitzinnig door de prachtige mist en het licht. Hij maakt een foto van me, waar ik later bij het zien er van wel heel blij wordt, wat een sfeerfoto! Harvey moet door naar het werk, ik ga door richting Zwanenbroekje. Hier zie ik in de mist drie Knobbelzwanen, twee Bergeenden, een Grote zilverreiger en een langssperend vrouw Nonnetje. De linker- en rechterrand van het asfalt in de gatend houdend baan ik me een weg over de bemiste Kouwedijk. De rietvelden aan de Hezelstraat passeer ik langzaam, luisterend naar alle geluidjes. Bij het meest westelijke rietveld sta ik een tijd stil, luisterend naar geluiden van misschien Baardman of Waterral. Genietend van zingende Rietgorzen, Heggenmussen en Spreeuwen hoor ik geen geluiden waar ik op hoopte. Over de dijk fiets ik langs de Oude Waal, waar die ook mag liggen. Ergens rechts.

In de middagpauze fiets ik met Joost weer naar de Europese kanaries, waar ik eindelijk, ondanks mijn tremor (is oa. last van trillende handjes) waar ik soms last van heb, een redelijke foto vanuit de hand weet te maken. Met de SOVONcollega's houden we vanaf 1 maart bij wat we rond Natuurplaza zien. Die twee Haviken, weliswaar boven Mariënboom, staan genoteerd voor vandaag.

SOVON heeft een nieuw nest, een blik op het oude

Het aantal medewerkers bij SOVON is als

uit de grond gegroeid. We moeten daarom naar een grotere wei. Een fotoherinnering aan de oude...

Dag kantoor















Dag uitzicht, dank voor je vele verrassingen!















Tot ziens Humfree! Kom je nog eens op de koffie?















Nooit meer dringen achter dat net te kleine raam voor een glimp van...
...














...de Middelste bonte specht. Erg fijn dat je op 25 februari nog even langs kwam!















Tot een volgende keer, bronnenbosje met je IJsvogel, Witgat, Watersnip en andere verrassingen















Het slootje over springen om de post te halen hoeft niet meer...















Nooit meer op m'n bek gaan op de winterse ijsbaan naar kantoor















Zullen we op de nieuwe plek ook weer fraaie kerstwandelingen maken?















En zullen we op de nieuwe plek ook weer honderden lieve-heers-beestjes hebben?

SOVON heeft ingepakt...















...en gaat verhuizen














per 1 maart zitten we op Toernooiveld 1 in Nijmegen. We vormen dan een kolonie, code Natuurplaza, met o.a. Ravon, St. Bargerveen, Vereniging voor Zoogdieren en de VOFF. Een foto van het nieuwe nest volgt.